Episode.04/05.Realizations.


Γενικά οι μέρες μου εδώ κυλούν γρήγορα, ήρεμα , και όμορφα.. έχω χρόνο να σκεφτώ πολλά πράγματα να διαβάσω βιβλία να δω και καμία ταινία όταν δεν μπορώ να βγω έξω..να ζωγραφίσω.. Αν τα πράγματα ήταν αλλιώς πιστεύω θα μπορούσα να μείνω εδώ για αρκετό καιρό.
Είμαι ευγνώμων για όλα όσα έχω ζήσει, άσχετα με τις ανακατατάξεις.. γνώρισα ανθρώπους, τελείως διαφορετικούς από τους Έλληνες από τους Ευρωπαίους. Ένα πολιτισμό που μόνο ένας δεν είναι..έφαγα καλό φαγητό και ιδιαίτερο, είδα τον ωκεανό , έκανα ντουζ με κουβά με νερό και μπολάκι, ήπια τσάι πάνω από 6 φορές μέσα σε μια ημέρα, γνώρισα άτομα πιστά στις παραδόσεις που δεν αφήνουν περιθώρια διαφορετικότητας και άλλα άτομα που ζητούν την διαφορετικότητα και την αλλαγή απεγνωσμένα. Είδα ότι όπου και να πας στο κόσμο κάποιες εκφράσεις είναι ίδιες, το κλαψούρισμα ενός παιδιού που ζητάει κάτι σε όποια γλώσσα και να είναι, παραμένει το ίδιο, όπως και ο θυμός και η χαρά !! Έχω πειστεί σχεδόν πως τελικά η γλώσσα του σώματος είναι η πιο σημαντική από όλες, γιατί ακόμα και όταν δεν καταλαβαίνω την γλώσσα που μιλούν ξέρω τι λένε, νιώθω τα συναισθήματα τους.. και ξέρεις ότι δεν έμαθες ξαφνικά αραβικά απλά παρατηρείς τις κινήσεις και τις εκφράσεις, άρα όπου και να είσαι στον κόσμο θα μπορείς να πεις αυτό που θέλεις αρκεί να προσπαθήσεις! Είναι τέλειο να βλέπεις πως κοιτούν τα παιδάκια τον ξένο, και πως οι μεγάλοι , όταν το βλέμμα τρέχει από τα μάτια σου στα μαλλιά σου και μετά στρέφουν το βλέμμα τους αλλού. Σκέφτομαι ότι αυτό κάνουμε όλοι μας αλλά πρώτη φορά έχω την δυνατότητα να το παρατηρήσω στους άλλους. Σκέφτομαι όσες φορές έρχονται ξένοι και εμείς μιλάμε ελληνικά μεταξύ μας, δεν ξέρω για εμένα δεν είναι τόσο τρομερό.. ακόμα και για εμένα να λένε δεν με πειράζει, θα ήθελα να μπορώ να συμμετέχω αλλά καταλαβαίνω πως είναι να θες να επικοινωνήσεις απλά και εύκολα , όμως θα προσπαθήσω να μην το κάνω αυτό ξανά..
Ακόμη πόσες φορές σκέφτηκα, όταν κάποιος μου ζήτησε να ανάψω τον θερμοσίφωνα, ότι βαριέμαι να πάω ως εκεί.. ενώ εδώ πρέπει να βράσουν το νερό για να κάνουν μπάνιο, και δεν έχουν βραστήρα κανονικά στο μάτι μέχρι να βράσει το νερό και λέω μέσα μου πόσα είναι αυτά που κάνουν την ζωή μας πανεύκολη και απλά δεν μπορείς να τα εκτιμήσεις αν δεν πας σε μια χώρα που δεν έχουν αυτά που έχεις εσύ.
Όλα αυτά με έχουν κάνει να γεμίσω νέες εμπειρίες, και σκέψεις..Έτσι μπορώ να πω πως αυτό το οποίο ήρθα να ζήσω εδώ το έζησα..και δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Episode.03.Workxpectations.

Όσο καιρό δεν έχω γράψει έχουν συμβεί πολλά ωραία και αλλά όχι τόσο πράγματα!
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τα ωραία! Έχω κάνει 5 μαθήματα στο σύνολο μέχρι στιγμής!
Για τον αριθμό των μαθημάτων θα εξηγήσω παρακάτω! Οι μαθητές μου είναι από 14-18 ετών και είναι πραγματικά όλοι τους πολύ ευγενικά παιδιά..τουλάχιστον όταν μιλούν αγγλικά γιατί στα αραβικά δεν ξέρω τι μπορεί να λένε.. 
Οι πιο ωραίες στιγμές ήταν η πρώτη, όταν μιλούσαμε για τις δουλειές των ονείρων μας..τι σημαίνει για τον καθένα μας και ποια φυσικά είναι αυτή η δουλειά..και μετά βγάλαμε φωτογραφίες με τα ονόματα και την δουλειά που θέλουμε να κάνουμε! Ήταν τόσο ωραία γιατί τους έβλεπες πόσο χαρούμενοι ήταν και ανυπομονούσαν να βγάλουμε την φωτογραφία και να πει ο καθένας τι θέλει να κάνει.. Η δεύτερη πιο ωραία στιγμή ήταν όταν βλέπαμε ταινία..Είδαμε λοιπόν το August Rush και στο τέλος χειροκροτούσαν όλοι..και οι κοπέλες μαζί και εγώ προσπαθούσαμε να κρύψουμε την συγκίνηση μας..hahaha
Το ότι ξέρω ότι θα μπορούσα να μοιραστώ πολλά με αυτά τα παιδιά, να τα γνωρίσω να με γνωρίσουν και να τους δώσω κάτι να με θυμούνται πέρα από τα αγγλικά κάτι άλλο, κάτι από εμένα, είναι αυτό που με έκανε να λυπηθώ όταν μου είπαν ότι δεν μπορούν να συνεχιστούν άλλο τα μαθήματα... (και αυτό είναι το ένα άσχημο)
Για να μην πολυλογώ αν και ξέρετε πόσο μου αρέσει να λέω πολλά, το project που δουλεύω τελείωσε και έτσι εγώ δεν έχω τι να κάνω..οπότε κατά πάσα πιθανότητα την άλλη εβδομάδα παίζει να γυρίσω Ελλάδα γιατί δεν υπάρχει κάτι άλλο να κάνω εδώ ..
Η αλήθεια είναι ότι με πείραξε αυτό που συνέβη μιας και είχα σχέδιο να κάνω πραγματικά κάτι ιδιαίτερο και διαφορετικό και να κάνω αυτούς τους μαθητές να θυμούνται ένα όμορφο καλοκαίρι με ένα άτομο που ήρθε από μια άλλη χωρά για να τους διδάξει κάτι παραπάνω από αγγλικά..Ήθελα όσα έχω κερδίσει εγώ να τους τα δώσω και να μπορέσω να τους δώσω μια οπτική από άλλη κουλτούρα μιας και είναι δύσκολο για αυτούς να ταξιδέψουν..
Έτσι την άλλη εβδομάδα μάλλον θα είμαι πίσω..θα έχω κάτσει εδώ δηλ 4 εβδομάδες περίπου..Όσων αφορά στο Marrakech έχω δει τα σχεδόν όλα όσα μπορεί να δει κάνεις σε αυτή την πόλη, και μέχρι να φύγω θα τα έχω δει όλα!!Οπότε τουλάχιστον όσων αφορά στην επαφή και αλληλεπίδραση με έναν άλλο πολιτισμό η εμπειρία μου είναι ολοκληρωμένη, γεγονός που με κάνει πολύ χαρούμενη! Επίσης πήγα στο εθνικό συνέδριο της AIESEC εδώ που ήταν το αντίστοιχο δικό μας G.R.O.W!!Ήταν σε μια άλλη πόλη την El Jadida!

Episode.02.Food.

Φαγητό. Πριν αναφερθώ σε αυτό το κομμάτι της Μαροκινής μου εμπειρίας ,
ήθελα να έχω τουλάχιστον μια ολοκληρωμένη εβδομάδα γεμάτη νέες,
πρωτόγνωρες για τα ελληνικά δεδομένα γεύσεις .
Έφτασα στο Μαρακές την Παρασκευή 28 Μαΐου στη 13.20.
Με το που έφτασα στο νέο μου σπίτι, το φαγητό ήταν έτοιμο και με περίμεναν να φάμε.
Αυτό και αν ήταν έκπληξη (συγγνώμη μαμά!).Είχαν κους κους.
Όλες οι Μαροκινές οικογένειες τρώνε κους κους κάθε Παρασκευή, κάτι που θεωρώ απίστευτο αν σκεφτείτε ότι εμείς τρώμε αρνί μια φορά το χρόνο, και απορώ και αυτό, πως καταφέραμε να το συνεννοηθούμε. Κους κους λοιπόν, καμία σχέση με αυτό που έχω φάει εγώ προσωπικά στην Ελλάδα..είναι σαν πολύ πολύ μικρά ζυμαρικά σχεδόν σαν τριμμένο τυρί, και σερβίρετε σε ένα τεράστιο μπολ. Πάνω πάνω βάζουν βραστά λαχανικά όπως καρότο, κολοκύθι και βραστό κρέας. Πολύ νόστιμο είναι, και ελαφρύ.
Προτού συνεχίσω με τα πιάτα, να σας πω πως πριν έρθω εδώ υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα φάω, η έστω θα δοκιμάσω ότι βρεθεί στο πιάτο μου.
Όχι αν πάει μια μύγα δεν θα την φάω, αλλά ότι φαγητό μου σερβίρουν θα το φάω.
Που αλλού θα μου δοθεί η ευκαιρία να δοκιμάσω κάτι τόσο διαφορετικό και να είναι και σπιτικό κιόλας?

Αυτή την στιγμή που σας γράφω είναι η ώρα για το βραδινό.
Και το φαγητό είναι σούπα η αλλιώς harira. Μοιάζει με λαχανόσουπα, είναι αρκετά πηχτή όμως..ευτυχώς που γράφω και θυμάμαι την υπόσχεση μου. Μμμμ..
λοιπόν είναι πολύ νόστιμη.
Έχει μέσα κάτι σαν ρύζι..
Ένα πράγμα που έμαθα για το Μαροκινό φαγητό είναι ότι δεν πρέπει να το κρίνεις από την εμφάνιση του. Πολλά φαγητά μοιάζουν κάπως..όταν τα κοιτάς αλλά τελικά είναι πεντανόστιμα. Χαρακτηριστικό των πιάτων εδώ είναι ότι όλα έχουν κίτρινο η πορτοκαλί χρώμα. Χρησιμοποιούν ένα μπαχαρικό το kharkoum, που τους δίνει αυτό το χρώμα και τα κάνει πιο πικάντικα. Θα πάρω σίγουρα για την Ελλάδα.
Το δεύτερο πιάτο που έφαγα και ήταν κίτρινο φωσφοριζέ..νόμιζα πως κάτι είχαν τα μάτια μου.. ήταν ρεβίθια με κρέας προβάτου, ολόκληρο τίγκα στο λαδί.
Και το τρως χωρίς μαχαιροπιρουνα. Παιρνεις ένα κομματάκι ψωμί, βουτάς μέσα τα δαχτυλάκια και το ψωμάκι και τσιμπάς τα ρεβίθια. Θα είμαι ειλικρινής.
Ήταν νόστιμο..αλλά δεν μπορούσα να φάω πολύ και δεν άγγιξα το κρέας
γιατί ήταν όλο μια γλίτσα.
Μετά από αυτό το πιάτο όλα ήταν soft core.
Πολύ νόστιμη η ομελέτα με τα καφεδάκια μέσα, ναι και αυτή κίτρινη εντελώς .
Ο αρακάς με τις πιο τέλειες πατάτες που έχω φάει και αυτό κίτρινο όσο δεν πάει..Κοτόπουλο με πατάτες τηγανητές και δίπλα κάτι σαν σαλάτα από τηγανητά λαχανικά πολύ καυτερά, τέλειο!! Επίσης στην σαλάτα τους συνήθως μαρούλι, λάχανο, το μωβ και το κανονικό ,πιπεριές και αγγούρι, βάζουν σκόνη μουστάρδας και γίνετε πιο πικάντικη.
Ακόμη δοκίμασα τηγανιτό ψάρι, πεντανόστιμο, με πατατοσαλάτα και ακόμα ένα πιάτο βουτηγμένο στο λαδί με πατάτες και ελιές.
Σήμερα έφαγα σνίτσελ κοτόπουλο και δεν θα αρνηθώ πως χάρηκα που έφαγα κάτι γνώριμο. Είναι καταπληκτικό όμως αν σκεφτεί κανείς ότι μια εβδομάδα εδώ και δεν έχω φάει κανένα ίδιο φαγητό.
Τώρα όσων αφορά στα πρωινά και στα απογευματινά γέυματα δεν υπάρχει μεγάλη ποικιλία αλλά κάποια αξίζουν να αναφερθούν. Είμαι περήφανη να ανακοινώσω πως έχω φάει όχι μια αλλά 3 φορές ρύζι λαπά ,με φρέσκο γάλα μέσα νομίζω, για πρωινό!!
Και μου άρεσε κιόλας. Μάλλον θα φταίει ο καιρός..
Επίσης στο πρωινό υπάρχει ζεστό φρέσκο γάλα ζάχαρη και καφές στιγμιαίος για να φτιάξεις γαλοκαφέ.. γιατί καφές δεν είναι.
Συνήθως υπάρχει και κάτι σε κουλουράκια, μπισκότα και καμιά φορά μαρμελάδα από σαγκουίνι η κάτι που μοιάζει με πορτοκάλι όπως μ είπε και ο Ismail όταν τον ρώτησα. Το πιο τέλειο είναι κάτι τεράστιες σαν τηγανίτες είναι βασικά σε γεύση ,
σε σχήμα πίτας όμως.. που τις αλείφεις με βούτυρο και μαρμελάδα
τις διπλώνεις σαν κρέπες και τις καταβροχθίζεις!!
Ααα.. ναι και το κέικ που φτιάχνει η Sarah η αδελφή του Ismail με καρύδα …μμμμ,
ναι και αυτό!
Και για να μην ξεχνιόμαστε ε?
Πάντα τσάι στο ενδιάμεσο η και παράλληλα..!
Αυτά τα γευστικά νέα..από αύριο και τα νέα για την δουλειά..
Τώρα θέλω να ευχαριστηθώ την σούπα μου!!!
Φιλιά..

Pilot .part 2

Το Μαρακές είναι μια πόλη με πάρα πολλές ιδιαιτερότητες.
Αυτό που το κάνει μοναδικό είναι το πόσο αρμονικά συνυπάρχουν σε αυτό οι διαφορετικοί πολιτισμοί.
Από την μια πλευρά είναι η μεριά της πόλης όπου βλέπεις τα σούκ, τις αγορές δηλ, την μεγάλη πλατεία με τα καροτσάκια που πουλάνε φρέσκια πορτοκαλάδα, τους ντόπιους που κάνουν διάφορα για να προσελκύσουν τους τουρίστες, γητευτές φιδιών, παππούδες ντυμένους φανταχτερά και όλα αυτά μέσα σε ένα κλίμα γεμάτο ενέργεια και ζωή, γεμάτο μυρωδιές από μπαχαρικά στον αέρα, καπνούς από αυτά που ψήνουν στην αγορά, με ανθρώπους να περπατούν προς όλες τις κατευθύνσεις , με μηχανάκια ανάμεσα στους πεζούς και άλογα που σύρουν άμαξες, μέσα σε όλο αυτό τον πανζουρλισμό όπου η μάνα χάνει το παιδί και το παιδί τη μάνα χρειάζεται μια μόνο στιγμή για να συνειδητοποιήσεις που βρίσκεσαι, και να ερωτευτείς το Μαρακές για πρώτη φορά.
Είναι οι γυναίκες με τις μαντίλες με τα πανέμορφα μαύρα μάτια τους να λαμπυρίζουν από τα φώτα της πλατειάς , οι ζαλισμένοι τουρίστες που το βλέμμα τους ακτινοβολεί από ενθουσιασμό, οι ντόπιοι με τα κόλπα τους, η εναλλαγή αραβικών, γαλλικών και άλλων τόσων γλωσσών σε συνδυασμό με τον ζεστό αέρα του Μαρόκου που σε μαγεύουν κυριολεκτικά.
Και μετά πας στη άλλη πλευρα, αυτή του μοντέρνου Μαρακές και ερωτεύεσαι για δεύτερη φορά.
Εκεί που οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί έχουν βάλει το χεράκι τους αλλά δεν σε πειράζει διότι το πάντρεμα είναι τόσο επιτυχημένο που απλά μένεις με το στόμα ανοιχτό.
Τα πάντα σε μαροκινό στυλ όπως Zara και McDonald’s και ύστερα τα σουπερ πολυτελή ξενοδοχεία όπου ιδιοκτήτες είναι ποιος άλλος από τον Βασιλιά και την αδερφή του, όπου αναρωτιέσαι, μήπως μένουν εδώ??Ένα φανταστικό θέατρο όπου μοιάζει με μαροκινό παλατι, όπως και ο σταθμός του τρένου.. και παντού Porsche , Audi, Mercedes και λουλούδια στο πεζοδρόμιο. Ε και που και που κάνα σιντριβάνι στη μέση της λεωφόρου να σπάει και η τσιμεντίλα βρε παιδί μου..
Είναι σε αυτή την πλευρά της πόλης που μεθάς από πολυτέλεια και χλιδή και εύχεσαι να ήσουν μέσα σε αυτά τα πανέμορφα σπίτια έστω και για λίγο..
Τελικά αναρωτιέσαι πως γίνεται αυτοί οι δυο κόσμοι να συνυπάρχουν τόσο αρμονικά και να έχουν δέσει τόσο πολύ μεταξύ τους?
Γιατί 3 μέρες εδώ και όταν σκέφτομαι την πόλη..δεν μπορώ να μην έχω στο μυαλό μου και τα δυο τις πρόσωπα..και αυτό με κάνει χαρούμενη!
Το γεγονός ότι δεν μπορείς να βαρεθείς εύκολα κάτι τέτοιο..
Όλα αυτά αν και τα φανταζόμουν δεν περίμενα να είναι πραγματικά έτσι.
Και όμως να που βρέθηκα σε αυτά τα μέρη και τα είδα όλα με τα μάτια μου..και ανυπομονώ να ζήσω εδώ όλα αυτά που ξέρω ότι έρθουν όσο οι μέρες περνούν..
Γιατί έτσι είναι το Μαρακές, μαγικό!
Την Τρίτη λοιπόν ξεκινώ δουλειά και χαίρομαι τόσο πολύ! Στόχος μ είναι όχι μόνο αυτά τα παιδιά να γίνουν καλύτερα στα αγγλικά αλλά να μάθουν να αγαπούν την γνώση και να την κυνηγάνε!
Φιλιά λοιπόν προς το παρόν..
Bye..

Pilot .part 1

Ναι. Είναι γεγονός Είμαι στο Μαρόκο.
Η αλήθεια είναι πως η διαφορά φάνηκε από την στιγμή που άνοιξα τα μάτια μου
στο αεροπλάνο όταν ο πιλότος είπε ότι φτάνουμε και η θέα από το παράθυρο ήταν η απέραντη έκταση καφετιών κόκκινων και χρυσών αποχρώσεων..
Ναι.. εδώ είμαστε σκέφτηκα... Έφτασα.
Η αλήθεια είναι πως δεν έχω να περιγράψω κάποια ιστορία τύπου Καμπιώτη..
Εμένα ήρθαν και με πήραν από το αεροδρόμιο και αμέσως μπήκα σε μαροκινό taxi και σπίτι.
Ο Ismail είναι το μεσαίο παιδί από τα 5 που έχει η οικογένεια που με φιλοξενεί, και μάλλον το πιο πρόθυμο και ευγενικό άτομο που ξέρω. Είναι ο μόνος που ξέρει αγγλικά και μπορούμε να συνεννοηθούμε μιας και εγώ δεν μιλώ ούτε αραβικά ούτε γαλλικά.
Με βοηθάει στα πάντα και μαζί θα κάνουμε και τα μαθήματα αγγλικών στους μαθητές του οργανισμού που δούλευε! Δεν έχω λόγια για την οικογένεια αυτή..
Είμαι σαν πριγκίπισσα εδώ! Κατ' αρχάς να πω ότι τρώνε πρωινό, μετά τσάι η atey στα αραβικά, μετά μεσημεριανό και πάλι τσάι η καφέ και γλυκό, ύστερα βραδινό και μαντέψτε τί μετά? Τσάι!!!!
Ξυπνάω εγώ ο Ελληνάρας στις 12 μιας και είναι σαββατοκύριακο και τσοουπ δίσκος με φαγητά τσάι και καφέ στο δωμάτιο μου..
Δεν προλαβαίνω να πεινάσω και έρχεται το μεσημεριανό!
Προσπαθώ να τους βοηθήσω αλλά δεν με αφήνουν, αλλά εκτός από αυτό δεν μπορώ να τους μιλήσω κιόλας στη γλώσσα τους όποτε το μόνο που κάνουμε είναι να χαμογελάμε ο ένας στον άλλο και εγώ μόνο που δεν υποκλίνομαι για να τους δείξω την ευγνωμοσύνη μου..
Φανταστικοί άνθρωποι πραγματικά..
Ακόμα δεν έχω ξεκινήσει την δουλεία μου όποτε δεν έχω να μοιραστώ κάτι μαζί σας για την εμπειρία της εργασίας.. όμως μπορώ να σας πω για το Μαρακές..
Λίγες φορές μου έχει συμβεί κάτι να είναι ακριβώς όπως το είχα φανταστεί και το πως είναι εδώ, στο πραγματικά μαγευτικό Μαρακές είναι μια από αυτές.