Pilot .part 2

Το Μαρακές είναι μια πόλη με πάρα πολλές ιδιαιτερότητες.
Αυτό που το κάνει μοναδικό είναι το πόσο αρμονικά συνυπάρχουν σε αυτό οι διαφορετικοί πολιτισμοί.
Από την μια πλευρά είναι η μεριά της πόλης όπου βλέπεις τα σούκ, τις αγορές δηλ, την μεγάλη πλατεία με τα καροτσάκια που πουλάνε φρέσκια πορτοκαλάδα, τους ντόπιους που κάνουν διάφορα για να προσελκύσουν τους τουρίστες, γητευτές φιδιών, παππούδες ντυμένους φανταχτερά και όλα αυτά μέσα σε ένα κλίμα γεμάτο ενέργεια και ζωή, γεμάτο μυρωδιές από μπαχαρικά στον αέρα, καπνούς από αυτά που ψήνουν στην αγορά, με ανθρώπους να περπατούν προς όλες τις κατευθύνσεις , με μηχανάκια ανάμεσα στους πεζούς και άλογα που σύρουν άμαξες, μέσα σε όλο αυτό τον πανζουρλισμό όπου η μάνα χάνει το παιδί και το παιδί τη μάνα χρειάζεται μια μόνο στιγμή για να συνειδητοποιήσεις που βρίσκεσαι, και να ερωτευτείς το Μαρακές για πρώτη φορά.
Είναι οι γυναίκες με τις μαντίλες με τα πανέμορφα μαύρα μάτια τους να λαμπυρίζουν από τα φώτα της πλατειάς , οι ζαλισμένοι τουρίστες που το βλέμμα τους ακτινοβολεί από ενθουσιασμό, οι ντόπιοι με τα κόλπα τους, η εναλλαγή αραβικών, γαλλικών και άλλων τόσων γλωσσών σε συνδυασμό με τον ζεστό αέρα του Μαρόκου που σε μαγεύουν κυριολεκτικά.
Και μετά πας στη άλλη πλευρα, αυτή του μοντέρνου Μαρακές και ερωτεύεσαι για δεύτερη φορά.
Εκεί που οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί έχουν βάλει το χεράκι τους αλλά δεν σε πειράζει διότι το πάντρεμα είναι τόσο επιτυχημένο που απλά μένεις με το στόμα ανοιχτό.
Τα πάντα σε μαροκινό στυλ όπως Zara και McDonald’s και ύστερα τα σουπερ πολυτελή ξενοδοχεία όπου ιδιοκτήτες είναι ποιος άλλος από τον Βασιλιά και την αδερφή του, όπου αναρωτιέσαι, μήπως μένουν εδώ??Ένα φανταστικό θέατρο όπου μοιάζει με μαροκινό παλατι, όπως και ο σταθμός του τρένου.. και παντού Porsche , Audi, Mercedes και λουλούδια στο πεζοδρόμιο. Ε και που και που κάνα σιντριβάνι στη μέση της λεωφόρου να σπάει και η τσιμεντίλα βρε παιδί μου..
Είναι σε αυτή την πλευρά της πόλης που μεθάς από πολυτέλεια και χλιδή και εύχεσαι να ήσουν μέσα σε αυτά τα πανέμορφα σπίτια έστω και για λίγο..
Τελικά αναρωτιέσαι πως γίνεται αυτοί οι δυο κόσμοι να συνυπάρχουν τόσο αρμονικά και να έχουν δέσει τόσο πολύ μεταξύ τους?
Γιατί 3 μέρες εδώ και όταν σκέφτομαι την πόλη..δεν μπορώ να μην έχω στο μυαλό μου και τα δυο τις πρόσωπα..και αυτό με κάνει χαρούμενη!
Το γεγονός ότι δεν μπορείς να βαρεθείς εύκολα κάτι τέτοιο..
Όλα αυτά αν και τα φανταζόμουν δεν περίμενα να είναι πραγματικά έτσι.
Και όμως να που βρέθηκα σε αυτά τα μέρη και τα είδα όλα με τα μάτια μου..και ανυπομονώ να ζήσω εδώ όλα αυτά που ξέρω ότι έρθουν όσο οι μέρες περνούν..
Γιατί έτσι είναι το Μαρακές, μαγικό!
Την Τρίτη λοιπόν ξεκινώ δουλειά και χαίρομαι τόσο πολύ! Στόχος μ είναι όχι μόνο αυτά τα παιδιά να γίνουν καλύτερα στα αγγλικά αλλά να μάθουν να αγαπούν την γνώση και να την κυνηγάνε!
Φιλιά λοιπόν προς το παρόν..
Bye..

Pilot .part 1

Ναι. Είναι γεγονός Είμαι στο Μαρόκο.
Η αλήθεια είναι πως η διαφορά φάνηκε από την στιγμή που άνοιξα τα μάτια μου
στο αεροπλάνο όταν ο πιλότος είπε ότι φτάνουμε και η θέα από το παράθυρο ήταν η απέραντη έκταση καφετιών κόκκινων και χρυσών αποχρώσεων..
Ναι.. εδώ είμαστε σκέφτηκα... Έφτασα.
Η αλήθεια είναι πως δεν έχω να περιγράψω κάποια ιστορία τύπου Καμπιώτη..
Εμένα ήρθαν και με πήραν από το αεροδρόμιο και αμέσως μπήκα σε μαροκινό taxi και σπίτι.
Ο Ismail είναι το μεσαίο παιδί από τα 5 που έχει η οικογένεια που με φιλοξενεί, και μάλλον το πιο πρόθυμο και ευγενικό άτομο που ξέρω. Είναι ο μόνος που ξέρει αγγλικά και μπορούμε να συνεννοηθούμε μιας και εγώ δεν μιλώ ούτε αραβικά ούτε γαλλικά.
Με βοηθάει στα πάντα και μαζί θα κάνουμε και τα μαθήματα αγγλικών στους μαθητές του οργανισμού που δούλευε! Δεν έχω λόγια για την οικογένεια αυτή..
Είμαι σαν πριγκίπισσα εδώ! Κατ' αρχάς να πω ότι τρώνε πρωινό, μετά τσάι η atey στα αραβικά, μετά μεσημεριανό και πάλι τσάι η καφέ και γλυκό, ύστερα βραδινό και μαντέψτε τί μετά? Τσάι!!!!
Ξυπνάω εγώ ο Ελληνάρας στις 12 μιας και είναι σαββατοκύριακο και τσοουπ δίσκος με φαγητά τσάι και καφέ στο δωμάτιο μου..
Δεν προλαβαίνω να πεινάσω και έρχεται το μεσημεριανό!
Προσπαθώ να τους βοηθήσω αλλά δεν με αφήνουν, αλλά εκτός από αυτό δεν μπορώ να τους μιλήσω κιόλας στη γλώσσα τους όποτε το μόνο που κάνουμε είναι να χαμογελάμε ο ένας στον άλλο και εγώ μόνο που δεν υποκλίνομαι για να τους δείξω την ευγνωμοσύνη μου..
Φανταστικοί άνθρωποι πραγματικά..
Ακόμα δεν έχω ξεκινήσει την δουλεία μου όποτε δεν έχω να μοιραστώ κάτι μαζί σας για την εμπειρία της εργασίας.. όμως μπορώ να σας πω για το Μαρακές..
Λίγες φορές μου έχει συμβεί κάτι να είναι ακριβώς όπως το είχα φανταστεί και το πως είναι εδώ, στο πραγματικά μαγευτικό Μαρακές είναι μια από αυτές.